من واقعا بعد از اینکه زنم رو طلاق دادم و از این افسردگی بیورن اومدم میفهمم که بابا، اصلا اون چند سال که افسرده بودم من نتونسته بودم حتی یک تصمیم درست بگیرم. بخدا!
اما حالا چرا افسرده نیستم؟ بخشیش برمیگرده به اینکه سحر کنارمه و دیگه افسرده نیستم. نگاه کن ببین این 6 ماه که سحر کنارمه چجوری مثل جت دارم پیشرفت میکنم تو کارم و … و الآن مغزم عین رایانه کار میکنه. و یه چیز مهمی رو میتونم ببینم. اینکه اون چند سالی که افسرده بودم حتی یک تصمیم درست هم نتونستم بگیرم. خیلی جالبه. حتی یک تصمیم درست!
برای همین شاید اصلا بود که نیاز داشتم به مشاوره بقیه. آدم افسرده فقط باخت میده.
آخرین باخت من تو افسردگی ازدواج با این خانواده low level بود
بخدا. بعد از اون دیگه از افسردگی بیرون اومدم و تمام. وقتی چشام باز شد دیدم تو یه ازدواج اشتباهم. فدای سرم. حالا راحت اون رابطه اشتباه رو گذاشتم کنار. تونستم بزارم کنار رابطه ای که برام کشنده بود. و هیچ شکی ندارم به تموم کردنش. این چیه؟ این نشونه اینه که افسرده نیستی. افسردگی خیلی خیلی خیلی بده. خیلی آدم خار میشه. پیش یه آدم هایی که گوزش هم نیستن. بخدا. پس حواست باشه آگاه باش به مرزهایی افسردگی که اگه دفعه بعدی اومد سراغت، بتونی خودت رو نجات بدی وگرنه وقتی افسرده شدی اصلا دیگه مثل مسخ شدگان دیگه عقلی نداری که تشخیص بدی که خودتو نجات بدی. تمام شدی دیگه. و یه عمر بدبختی.
الآن مغزم مثل رایانه کار میکنه و میگم اصلا اون ازدواج اشتباه بزرگی نبود. یه چیز کوچک بود که همه اش تجربه با هزینه نسبتا کم بود که باعث شد دیگه اتفاقا یه موضوع مهم، افسردگی، ارتباط با زنان، تشخیص زنان و اینا ماهر تر بشم. درسته میتونست یه ازدواج عالی بشه. ولی نشد. به تخمم. من نمردم، قویترم و فرصت بسیار. حالا اتفاقا تشخیص دادم که زن نگیرم هم بد نیست و اتفاقا خیلی هم عالیه. آدم راحت تره. حتی اگر زنت خوب باشه.
در نتیجه حواست باشه، هر موقع افسرده شدی، دکتر، روانپزشک، دارو ورزش و سعی کن از افسردگی بیای بیرون رفیق. وگرنه هر کار کنی یه تصمیم درست نمیتونی با عقلت بگیری.