نویسنده: Paul Joannides
عنوان اصلی کتاب: Guide to Getting It On
رابطه جنسی خوب از حرکت درست شروع نمیشه
خیلیها رابطه جنسی رو مثل یک دستور آشپزی میبینن: اگر چند حرکت درست رو بلد باشی، نتیجه خوب درمیآد. اما بدن آدم اینطوری کار نمیکنه. چیزی که برای یک نفر عالیه ممکنه برای نفر بعدی تقریباً هیچ حس خاصی نداشته باشه. حتی همون آدم هم ممکنه یک شب از یک نوع لمس لذت ببره و شب دیگه نه.
پس اولین مهارت واقعی این نیست که حرکتهای بیشتری بلد باشی. اینه که بفهمی همین آدم، همین الان، چه چیزی میخواد. برای همین رضایت، گفتوگو و بازخورد جزء خود رابطه جنسیان، نه چیزی که قبلش یک بار انجام بدی و تمام.
بهجای سؤالهای خیلی کلی مثل «خوبه؟» سؤالهای قابلجواب بپرس: «همین سرعت خوبه یا آرومتر؟»، «فشار بیشتر یا کمتر؟»، «ادامه بدم یا عوضش کنم؟». این سؤالها هم اطلاعات میدن، هم طرف مقابل رو مجبور نمیکنن وسط رابطه سخنرانی کنه.
رضایت هم باید قابلتغییر باشه. اگر طرف ساکت شده، بدنش عقب میکشه، درد داره یا میگه توقف کن، حرکت رو متوقف کن. رابطه خوب جاییه که آدم بتونه وسط کار نظرش رو عوض کنه، بدون ترس یا احساس بدهکاری.
مدل ذهنی این درس سادهست: رابطه جنسی خوب یک اجرای از قبل حفظشده نیست؛ یک حلقه بازخورد بین دو نفره.
قبل از دخول، بدن باید واقعاً وارد رابطه شده باشه
یکی از خطاهای رایج اینه که رابطه خیلی سریع به دخول برسه. درحالیکه برای خیلی از آدمها، مخصوصاً خیلی از زنها، زمان کافی برای برانگیختگی تفاوت بزرگی در لذت و راحتی ایجاد میکنه.
بوسیدن، لمس بدن، درآوردن لباسها بدون عجله، ماساژ، تماس پوست با پوست و تحریک جنسی قرار نیست فقط یک مقدمه کوتاه باشن که سریع ازش رد بشیم. اینها بخش اصلی برانگیختگیان.
یک اجرای عملی بهتر میتونه این شکلی باشه: اول چند دقیقه فقط روی بوسه، تماس و لمس قسمتهایی تمرکز کن که هنوز مستقیمترین نقاط جنسی نیستن. وقتی بدن طرف گرمتر شد، تنفسش تغییر کرد، خودش نزدیکتر شد یا خواست لمس جنسیتر بشه، مرحله بعد رو شروع کن. لازم نیست زمان دقیق داشته باشه؛ نشانه بدن مهمتر از ساعتگرفتنه.
برای خیلی از زنها، عجله در دخول باعث میشه خشکی، اصطکاک و حتی درد ایجاد بشه. استفاده از روانکننده هم نشانه شکست نیست؛ فقط اصطکاک رو کم میکنه و میتونه رابطه رو راحتتر و خوشایندتر کنه.
وقتی مطمئن نیستی بدن آمادهست یا نه، چند دقیقه بیشتر وقتدادن معمولاً انتخاب بهتری از عجلهکردنه.
برای لذت زن، کلیتوریس رو فراموش نکن
یکی از مهمترین چیزهایی که آموزشهای ضعیف جنسی جا میندازن اینه که دخول برای خیلی از زنها بهتنهایی راه مطمئنی برای رسیدن به ارگاسم نیست. کلیتوریس مرکز اصلی حس جنسی در آناتومی زنانهست و بخش بزرگی از اون داخل بدن ادامه پیدا میکنه.
در عمل یعنی اگر تمام رابطه رو روی دخول بنا کنی، ممکنه بخش مهمی از تحریک موردنیاز طرف مقابل رو حذف کرده باشی. تحریک کلیتوریس میتونه با دست، دهان، وسیله جنسی یا تماس غیرمستقیم هنگام دخول انجام بشه.
چون این ناحیه خیلی حساسه، فشار زیاد لزوماً بهتر نیست. برای بعضیها تماس مستقیم خیلی شدید حتی آزاردهندهست. شروع بهتر اینه که با فشار کمتر و اطراف ناحیه شروع کنی، بعد بر اساس واکنش طرف تنظیم کنی.
مثلاً اگر با دست تحریک میکنی، روانکننده کافی داشته باش، حرکت ساده و قابلپیشبینی انتخاب کن و مدام سبک رو عوض نکن. اگر طرف گفت «همین خوبه»، دقیقاً همون لحظه وقت خلاقیت نیست. خیلی وقتها چیزی که ارگاسم رو میسازه، حرکت عجیب نیست؛ ریتم و فشار ثابتیه که مدتی ادامه پیدا میکنه.
نسخه واحدی وجود نداره. بعضیها لمس مستقیم دوست دارن، بعضیها تماس اطراف کلیتوریس، بعضیها فشار بیشتر و بعضیها بسیار ملایم. مهارت واقعی یعنی پیداکردن الگوی همین فرد.
لمس جنسی رو مثل دکمه روشن و خاموش نبین
وقتی با دست یا دهان طرف مقابل رو تحریک میکنی، یکی از مهمترین مهارتها اینه که بدن رو مثل دستگاهی با یک دکمه نبینی. ناحیههای مختلف، فشارهای مختلف و ریتمهای مختلف میتونن حس متفاوت بسازن.
برای آلت مردانه، خشکی و فشار ناگهانی میتونه ناراحتکننده باشه. روانکننده یا رطوبت کافی باعث میشه حرکت نرمتر بشه. گرفتن خیلی محکم یا تغییر ناگهانی سرعت هم برای همه خوشایند نیست. از فشار متوسط شروع کن و با بازخورد تنظیم کن.
برای بیضهها هم همین قاعده مهمتره، چون حساسن. بعضی مردها لمسشون رو دوست دارن، بعضی نه. اینجا حدسزدن کار بدیه؛ سؤال کوتاه بهتره.
در رابطه دهانی هم قرار نیست هدف این باشه که مدام تکنیک عوض کنی. معمولاً ثبات، راحتی و توجه به واکنش بدن مهمتره. اگر کاری حس خوبی ایجاد کرده، چند لحظه ادامهاش بده. دندان، فشار خیلی زیاد یا حرکتهایی که ممکنه درد ایجاد کنن فقط وقتی قابلقبولن که طرف مشخصاً اون رو بخواد.
اول حس خوب رو پیدا کن، بعد همون رو نگه دار؛ نه اینکه هر ده ثانیه برای نشاندادن مهارتت حرکت تازهای امتحان کنی.
دخول فقط یکی از ابزارهاست
یکی از بدترین تصورات درباره رابطه جنسی اینه که همهچیز باید به دخول ختم بشه و هرچی دخول طولانیتر یا شدیدتر باشه، رابطه بهتر بوده. این نگاه فشار زیادی روی هر دو نفر میذاره.
دخول وقتی بهتره که بدن واقعاً برانگیخته شده باشه، روانکنندگی کافی وجود داشته باشه و ورود با سرعتی انجام بشه که طرف پذیرنده راحت باشه. اگر درد ایجاد شد، تحملکردن تا بدن عادت کنه قاعده خوبی نیست. سرعت رو کم کن، زاویه رو عوض کن، روانکننده اضافه کن یا فعالیت رو تغییر بده.
از نظر عملی، موقعیتهایی که فرد پذیرنده کنترل بیشتری روی عمق و سرعت داره میتونن برای بعضی زوجها راحتتر باشن. حالت پهلوبهپهلو هم معمولاً فشار کمتری ایجاد میکنه. هیچ پوزیشنی ذاتاً بهترین نیست؛ بهترین حالت، حالتیه که هم راحت باشه و هم نوع تحریک موردعلاقه دو نفر رو ایجاد کنه.
اگر هدف ارگاسم زن باشه، برای خیلی از زنها ترکیب دخول با تحریک کلیتوریس مؤثرتر از دخول تنهاست. این تحریک میتونه توسط خود فرد، شریک یا وسیله انجام بشه.
رابطه موفق رو با مدت دخول اندازه نگیر. با مقدار لذت، راحتی، ارتباط و رضایت دو نفر اندازه بگیر.
ارگاسم رو تبدیل به امتحان نکن
وقتی هر رابطه تبدیل بشه به این سؤال که «بالاخره ارگاسم شد یا نه؟»، لذت خیلی راحت تبدیل به فشار میشه. طرفی که دیرتر به ارگاسم میرسه ممکنه حس کنه داره وقت طرف مقابل رو میگیره؛ طرف مقابل هم ممکنه حس کنه اگر ارگاسم ایجاد نشد، شکست خورده.
این فشار خودش میتونه رسیدن به ارگاسم رو سختتر کنه. بهخصوص وقتی آدم بهجای حسکردن بدن، مدام خودش رو از بیرون بررسی میکنه که «چقدر مونده؟ چرا نمیشه؟».
در عمل، اگر حرکتی خوبه، اجازه بده خوب بمونه. نزدیک ارگاسم معمولاً تغییر ناگهانی ریتم، فشار یا تکنیک میتونه مسیر رو خراب کنه. یکی از بهترین جملهها هم اینه: «اگر چیزی که دارم انجام میدم خوبه، همون رو ادامه میدم؛ اگر خواستی عوض کنم بگو.»
از طرف دیگه، ارگاسم تنها معیار رابطه خوب نیست. ممکنه یک رابطه بدون ارگاسم هم صمیمی و لذتبخش باشه. اما اگر یک نفر بهطور مداوم میخواد به ارگاسم برسه و نمیرسه، میشه درباره نوع تحریک، زمان، استرس، دارو، درد یا مشکلات جسمی بررسی کرد.
هدف رابطه رو ساختن لذت بذار، نه تحویلدادن ارگاسم.
مشکلهای رایج رو با زور حل نکن
گاهی مسئله نه کمبود تکنیکه نه کمبود علاقه. بدن همکاری نمیکنه. نعوظ حفظ نمیشه، انزال خیلی زود یا خیلی دیر اتفاق میافته، ارگاسم سخت میشه یا دخول درد داره. بدترین واکنش اینه که این اتفاقها رو تبدیل به قضاوت شخصیت کنی.
اگر نعوظ کم شد، معمولاً فشار آوردن برای اینکه «الان باید دوباره درست بشه» اوضاع رو بدتر میکنه. رابطه میتونه بدون نعوظ کامل هم با لمس، بوسه، دست یا دهان ادامه پیدا کنه. وقتی فشار عملکرد کم بشه، خیلی وقتها بدن هم راحتتر برمیگرده.
در انزال زودرس، پایینآوردن شدت تحریک و توقف کوتاه قبل از نقطهای که کنترل از دست میره میتونه برای بعضی مردها مفید باشه. اگر مسئله مداوم و آزاردهندهست، درمانهای پزشکی و رفتاری هم وجود دارن و ارزش بررسی دارن.
در درد هنگام دخول، ادامهدادن با زور معمولاً اشتباهه. روانکننده، زمان بیشتر برای برانگیختگی، زاویه یا فعالیت متفاوت ممکنه کمک کنه؛ ولی درد مکرر یا شدید ارزش بررسی پزشکی داره.
هرجا بدن چند بار پشتسرهم میگه این روش جواب نمیده، مسئله رو با زور بیشتر حل نکن؛ روش یا علت رو عوض کن.
کاندوم و روانکننده بخشی از تکنیکن
رابطه جنسی ایمن فقط یک بحث پزشکی نیست؛ اگر ابزار درست استفاده بشه، میتونه کیفیت خود رابطه رو هم بهتر کنه. کاندوم باید قبل از تماس جنسیای که ممکنه انتقال عفونت یا بارداری ایجاد کنه استفاده بشه و هر بار کاندوم تازه لازم داره.
با کاندوم لاتکس، روانکنندههای پایه آب یا سیلیکون انتخاب مناسبیان. روغن، وازلین، بعضی لوسیونها و مواد چرب میتونن لاتکس رو ضعیف کنن و احتمال پارگی رو بالا ببرن.
روانکننده رو فقط وقتی خشکی مشکل شده استفاده نکن. میشه از اول مقدار مناسبی استفاده کرد تا اصطکاک کمتر و حس نرمتر بشه. اگر در طول رابطه خشک شد، دوباره اضافه کن.
کاندوم ریسک خیلی از عفونتهای مقاربتی رو کم میکنه ولی همه ریسکها رو صفر نمیکنه، مخصوصاً عفونتهایی که از تماس پوست با پوست منتقل میشن. اگر رابطه با شریک جدید یا وضعیت سلامت جنسی نامشخصه، تست و گفتوگوی مستقیم درباره پیشگیری مهمه.
ایمنی رو طوری وارد رابطه کن که نیاز نباشه وسط هیجان تازه درباره همهچیز تصمیم بگیری. کاندوم، روانکننده و توافق پیشگیری بهتره از قبل دم دست و روشن باشن.
در رابطه بلندمدت، مشکل همیشه کمبود تکنیک نیست
وقتی دو نفر مدت طولانی با هم هستن، مسئله ممکنه دیگه این نباشه که بلد نیستیم چه کار کنیم. بدن همدیگه رو میشناسن، ولی رابطه قابلپیشبینی شده، خستگی بالا رفته یا شروعکردن رابطه تبدیل به یک الگوی تکراری شده.
اینجا تغییرهای کوچک میتونن مفید باشن. یک شب رابطه با ماساژ شروع بشه، یک شب با بوسه طولانی، یک بار یکی از دو نفر بیشتر دریافتکننده باشه و بار دیگه نقشها عوض بشه. تغییر کوچک معمولاً از تلاش برای اجرای عجیب مفیدتره.
درباره چیزهایی که واقعاً دوست دارین، بیرون از لحظه سکس حرف بزنین. جملهای مثل «اون کاری که هفته قبل کردی خیلی خوب بود» خیلی مفیدتر از اینه که فقط موقع مشکل حرف بزنین. بازخورد مثبت به طرف میگه دقیقاً چه چیزی رو تکرار کنه.
همه رابطههای جنسی هم لازم نیست یک سناریوی کامل داشته باشن. بعضی شبها فقط بوسه و لمس، بعضی شبها رابطه دهانی، بعضی شبها دخول و بعضی شبها اصلاً نزدیکی جنسی نه. وقتی هر رابطه مجبور نباشه از یک مسیر ثابت رد بشه، فشار کمتر و تنوع بیشتر میشه.
رابطه جنسی خوب در بلندمدت بیشتر از اینکه به تکنیک محرمانه وابسته باشه، به کنجکاوی، بازخورد، تنوع و این بستگی داره که هنوز حاضر باشی بدن و خواستههای طرف مقابل رو دوباره کشف کنی.
یک فرمول ساده برای اجرای بهتر
اگر بخوای کل این راهنما رو تبدیل به یک الگوی عملی کنی، میشه اینطور فکر کرد. اول مطمئن شو هر دو نفر واقعاً مایل و راحتن. بعد بدون عجله برانگیختگی رو بساز. هنگام لمس، از شدت متوسط شروع کن و با بازخورد تنظیم کن. وقتی چیزی خوب جواب داد، ثبات داشته باش. دخول رو فقط وقتی وارد کن که بدن آمادهست و از روانکننده نترس. ارگاسم رو هدف اجباری نکن، ولی خواسته طرف رو هم نادیده نگیر. اگر درد یا مشکل مداوم وجود داره، با زور ادامه نده و علت رو بررسی کن.
و مهمتر از همه: بهجای اینکه فکر کنی باید یک تکنیک جهانی یاد بگیری، یاد بگیر چطور از بدن و حرفهای همین آدم اطلاعات بگیری و همون لحظه خودت رو تنظیم کنی.
تکنیک خوب مهمه، ولی تکنیکی که بدون بازخورد اجرا بشه خیلی زود تبدیل به حرکت مکانیکی میشه. مهارت واقعی، ترکیب دانش بدن با توجه به آدمیه که روبهروته.